Vriendenkoor Met een Lach en een Traan Drunen

Vriendenkoor gestopt met zingen.

Het zal voor velen, ongetwijfeld als een verrassing komen, maar vanaf 1 Februari 2017 heeft het “Vriendenkoor “Met een Lach en een Traan” er definitief een punt achter gezet. Het Vriendenkoor, dat vaak in de plaatselijke en regionale woon-zorgcomplexen optrad is min of meer gedwongen om te stoppen. Dit omdat het ledenaantal drastisch is terug gelopen en de alsmaar stijgende gemiddelde leeftijd van de leden.

Met een steeds kleinere groep dezelfde kwaliteit van zang blijven geven gaat natuurlijk niet en door leeftijd en ziekte moeten regelmatig leden verstek laten gaan en dat is voor de anderen ook bijna niet meer om op te vangen. En verder gaan en dan ervaren dat het niet meer is wat je bedoelt  of gewend bent is heel pijnlijk en daarom is stoppen soms de beste oplossing.

Met pijn in het hart heeft het bestuur in overleg met hun dirigente dan ook besloten om ermee te gaan stoppen.

Het Vriendenkoor was altijd een graag geziene gast bij allerlei evenementen binnen maar ook buiten de regio. De eerste jaren organiseerde het koor ook zelf Festivals of Concerten, en ter gelegenheid van hun 5 jarig bestaan brachten zij hun mooiste liedjes ook op een CD uit.

Het Vriendenkoor wat 9 jaar geleden begon met 13 personen uit een passie voor het Nederlandse Levenslied, groeide toen al heel snel uit naar bijna 40 leden. Maar dat aantal is de laatste jaren ongeveer gehalveerd en ‘nieuwe zangers dienden zich niet meer aan’. Diverse oproepen bleven zonder succes. De snelle daling van het ledental heeft meerdere redenen: “ Het was vanaf het begin altijd al een koor waarvan de meeste mensen al 60 jaar of ouder waren, al waren jongeren ook zeker welkom. Door de relatief hoge leeftijd vergrijst het koor nu sterk en vallen er ook steeds meer mensen af, door overlijden of doordat ze fysiek niet meer in staat zijn om door te gaan.

Hiernaast blijkt ook dat de ‘jongere’ generatie gepensioneerden blijkbaar weinig interesse meer heeft om hun zangkunsten aan het publiek te vertonen. En daarnaast geniet een deel van de ‘nieuwe’ gepensioneerden tegenwoordig ook graag een aanzienlijk deel van het jaar van een vakantie, waardoor meedoen aan een koor dat regelmatig optredens verzorgd moeilijk wordt. Dit geld vooral voor koren welke in de zomermaanden toch vaker uitgenodigd worden op Festivals en Evenementen wat toch een van onze grootste doelstellingen was.

Maar naast het ledenaantal, was er ook structureel een te kort aan bestuursleden. Ook hier speelt leeftijd zeker een rol. Mensen komen voor hun plezier om te zingen en hebben geen zin er nog eens een bestuurstaak bij te nemen. Vooral de digitale administratie schrikt ouderen af. “Wij hebben een jaar nagedacht over deze beslissing ” zeggen Jan en Els Oome. Ja het doet pijn, wat je met zoveel plezier en liefde voor het Nederlandse Levenslied hebt opgebouwd nu op te moeten geven. Maar de groep is gewoon te klein geworden en dan kloppen de stemverhoudingen niet meer, je kan dan niet goed meer voor de dag komen. We moeten nu te vaak optredens die gepland stonden later weer annuleren doordat we te weinig mensen hebben. Dit veroorzaakt zo veel stress en dat hebben wij er niet meer voor over. Ook onze leeftijd en gezondheid gaat meetellen.

We kunnen samen met onze dirigente Elly Blok en de overgebleven zangers nu nog terugkijken op een aantal mooie jaren, een mooie CD en Videoclip opname en heel veel mooie optredens in totaal waren dat er meer dan honderd. Wij zullen  het zingen zeker gaan missen. We hopen ook dat de overgebleven zangers nog een mooie invulling mogen vinden.

Met een lach, maar nu vooral ook een traan en een diepe buiging neemt het koor via deze weg afscheid van haar publiek en van haar sponsoren, die het vooral mogelijk maakten dat ook onze oudere medemensen in de zorginstellingen van hun liedjes en mooie avonden konden genieten.

 

 

 

Comments are closed.